اعتلاء جنبش کارگری   و  پایان رکود در جنبش انقلابی ایران!

رکود سنگین در جنبش انقلابی  و در رأس آن، جنبش کارگری ایران به پایان کامل خود میرسد. شرایط رکود وفقدان ابتکارات سازمانیافته توده ای ومستقل از رژیم، به دنبال آغاز ترور فاشیستی رژیم اسلامی از مقطع 30 خرداد سال 1360، ودر نتیجه شکست  قطعی انقلاب ایران، بر جنبش کارگری و دموکراتیک،  حاکم گردید. ماموران رژیم اسلامی سرمایه داران، با سبعیت غیر قابل تصوری، بیش از صد هزار نفر از توده های مردم،  مبارزین وانقلابیون را در مقابل چشمان حیرت زده مردم ایران، به جوخه های اعدام سپردند،  در زیر شکنجه های هولناک تکه پاره کردند،  در درگیریهای خیابانی و یا در کردستان ومناطق دیگر به قتل رساندند. رژیم جنایتکار اسلامی علاوه بر این ددمنشی هنوز باورنکردنی، با ادامه آگاهانه جنگ ارتجاعی، که رژیم سابق عراق، پس از یک سال، خواستار پایان آن شده بود، نظام ترور آشکار مردم ایران را، هر چه بیشتر تثبیت نمود. نتیجه این دوره طولانی سلطه  تروریسم لجام گسیخته هار ترین جناح بورژوازی ایران، غلبه ارتجاعی ترین سیاست های سرمایه داری و قوانین  اسلامی – ضد انسانی، بر سرنوشت  طبقه کارگر و سایر توده های مردم ایران بود. اول ماه مه امسال، وقدرت نمایی کارگران ایران در این روز بزرگ، آشکارا  زنگ پایان این دوره طولانی رکود و آغاز جنبش های کارگری – انقلابی سازمانیافته در ایران را به صدا در آورد.

در اول ماه مه سال گذشته، برای اولین بار در 25 سال قبل  ازآن، کارگران سقز قصد خود را برای برگذاری جشن روز کارگر، به صورت یک میتینگ خیابانی اعلام کردند. اما پیش از برگزاری این تجمع، ماموران سرکوبگر رژیم، دست به بازداشت  کارگران مبتکر آن زدند. در سال جاری اما، در چندین  شهر، چندین راهپیمایی بزرگ خیابانی و تجمعات متعدد دیگر در سالنها و مراکز همگانی صورت گرفت. در هیچیک از مراسم های امسال، رژیم سرکوبگر اسلامی، قادر به جلوگیری کامل از تجمعات توده های کارگر نشد. همین، خصلت اصلی مبارزات کارگری اول ماه مه امسال را برجسته می کند ونشان می دهد، توازن قوای سیاسی در جامعه، آشکارا به نفع توده های مردم تغییر کرده است.

 

در راهپیمایی کارگران سنندج، علیرغم تلاش ماموران سرکوب برای جلوگیری ازآن بیش از 1000 نفراز کارگران و خانواده هایشان در خیابان های شهر دست به راهپیمایی زدند. در انتهای مراسم قطعنامه ای 15 ماده ای قرائت شد. در این قطعنامه   به مناسبت روزکارگر، بر خواستهای متعدد اقتصادی وسیاسی کارگران، انگشت گذاشته می شود. کارگران خواهان افزایش دستمزد ها، پرداخت فوری حقوق معوقه واعلام عدم پرداخت به موقع دستمزدها به عنوان جرم، کاهش ساعات کار به 30 ساعت در هفته و لغو اضافه کاری، بیمه بیکاری برابر و مکفی برای زنان و مردان، محکوم نمودن خارج ساختن کارگاههای زیر پنج و ده نفره از شمول قانون کار، به رسمیت شناسی حق اعتصاب، وآزادی بی قید و شرط عقیده، بیان، مطبوعات وحق ایجاد تشکل مستقل خود  گردیده اند. کارگران  ضمن ضد انسانی توصیف کردن قرار داد های موقت کار، خواهان لغو فوری آنها شده، خواستار ممنوعیت استثمار کودکان، تعطیلی روزکارگر، و حل مشکل مسکن گردیده،  سرکوب فعالین کارگری  و اخراج کارگران را محکوم نموده اند . قطعنامه   همچنین با طرح خواست تعطیلی روز کارگر، از مبارزات معلمان و پرستاران حمایت کرده و با شعار  " پرولتاریای جهان متحد شوید" به پایان میرسد. کارگران سنندج با  حمایت از کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری، بر سازمانیابی مستقل خود تاکید نموده ادند.

در مراسم دیگری در سنندج، صدها نفراز مردم شهر به دعوت کانون دفاع از حقوق کودکان و جامعه حمایت از زنان در سالنی در شهر، تجمع کرده و روز کارگر را گرامی داشتند. مراسم کارگران ومدافعین حقوق زنان وکودکان با سرود انترناسیونال آغاز گردید. سخنرانان دیگری از کانون خبازان سنندج و کانون معلمان نیز در این مراسم ضمن تجلیل از اول ماه مه، پیرامون  شرایط کار و زندگی کارگران سخنرانی کردند.

                                                                                                                               1                                                         

در مراسم اول ماه مه امسال در تبریز، که ارگان شبه فاشیستی  موسوم به " خانه کارگر" تلاش نمود تا بر آن مسلط شود، کارگران با جلوگیری از تصویب قطعنامه مدافعین رژیم، قطعنامه مستقل خود را در میان شرکت کننده گان در جشن  روز کارگر، توزیع نمودند. کارگران تبریز در این قطعنامه، خواستار  تعیین دستمزدها  متناسب با نرخ واقعی تورم وگرانی شده، خواهان به رسمیت شناختن حق تشکل، حق اعتصاب و لغو فوری قرار داد های  موقت کار، گردیده اند.  کارگران تبریز همچنین، خواست بیمه درمانی ، حقوق بیکاری معادل نرخ واقعی  تورم و گرانی را مطرح نموده و خواستار تعطیلی رسمی روز کارگر، داشتن امکان آموزش و مسکن  گشته وبر علیه عوامل رژیم در مراسم شعار دادند.

در تهران نیز چندین مراسم جشن از سوی گروههای مستقل و کارگری برگزار شد. در مراسمی که به دعوت کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری در یک سالن درمرکز شهر برپا شد، شرکت کننده گان در سالن  به پا خواسته  و در گرامیداشت خاطره جان باختگان راه آزادی و برابری یک دقیقه سکوت نموده و مراسم را با سرود انترناسیونال آغاز کردند. در این مراسم که با سخنرانیهای افشاگرانه نسبت به مظالم سرمایه داری ورژیم اسلامی توأم بود، همچنین قطعنامه ای در 14 ماده  به تصویب حاضران رسید. قطعنامه کمیته پیگیری در این مراسم، نمونه خواستها، سطح مبارزه کارگران ایران و  چشم انداز رشد مبارزات کارگری آتی را منعکس نموده ،   سندی قابل اتکا را در شناخت شرایط  کنونی  جنبش کارگری ایران،  به دست می دهد.

قطعنامه مصوب مراسم کمیته پیگیری در تهران، شرایط جهان تحت سلطه نظام ضد انسانی سرمایه داری را، به درستی توصیف کرده و آن رامسبب همه مشقات، فقر وفلاکت پایان ناپذیر، بیکاری، نا  امنی شغلی، تن فروشی اجباری، اعتیاد،  برده گی و قاچاق کودکان،  جنگ و انسان کشی معرفی نموده است. قطعنامه کمیته پیگیری بر این حقیقت انگشت گذاشته، که علیرغم پیشرفت تکنولوژی تولید نسبت به دهه های قبل، شرایط کار وزیست کارگران در همه کشور ها وخیم تر شده،  چرا که هدف نظام سرمایه داری نه تأمین رفاه مردم،  که افزایش سود سرمایه داران است.  قطعنامه سپس بر ناعادلانه بودن این نظام تأکید نموده و خواستار دگرگونی آن  می گردد.  کارگران در این قطعنامه  اراده خودرا برای نابودی استثمار انسان ازانسان آشکار ساخته و در مبارزه برای رسیدن به اهداف خود، خواست های فوری خود را در برابر سرمایه داران ورژیم اسلامی حامی آنان قرار داده اند.

قطعنامه کمیته پیگیری در بند اول، خواست ایجاد تشکل های آزاد کارگری را مطرح  و اعلام می کند که این حق کارگران است، تشکل های خود را بدون اجازه دستگاه های دولتی بورژوازی، تأسیس کنند. قطعنامه در بند بعدی خواستار پرداخت دستمزد متناسب با  نیازهای تأمین یک زندگی انسانی شده و سطح دستمزد تعیین شده از سوی رژیم را، تجاوز به پایه ای ترین حقوق انسان،  یعنی حق زنده ماندن و داشتن یک زندگی  متناسب با پیشرفت های زندگی امروز بشر، معرفی نموده است.  سپس در بند سوم به یکی دیگر از خواسته های عا جل همه کارگران ایران یعنی لغو فوری قرارداد های موقت کار پرداخته و خواستار استخدام ثابت و فوری همه کارگران دارای این نوع قرار داد های کار شده است.

قطعنامه کمیته پیگیری در بند های بعدی،  حق اعتصاب وحق مبارزه برای دفاع از حقوق اقتصادی واجتماعی  کارگران را مطرح نموده  و بر حق کارگران در انتخاب نماینده گان  خود از طریق مجامع عمومی مستقل کارگری تأکید نموده،  خواهان شرکت نماینده گان واقعی کارگران در کلیه مذاکراتی که به سرنوشت آنان مربوط میشوند،  گشته است.

در بند ششم قطعنامه، کارگران خواهان پرداخت فوری همه دستمزد های معوقه گردیده، و جهت پایان دادن به این روش عریان استثمار که به یک روال عاد ی در کشور تبدیل شده، خواستار ممنوعیت این روش سرمایه داران و اعلام آن به عنوان یک جرم می گردد.  در ادامه در بند هفتم، خواستار کار ویا پرداخت بیمه بیکاری در سطح تامین یک زندگی انسانی، به همه  بیکاران شده است.

قطعنامه کمیته پیگیری در بند های بعدی،  از مبارزات معلمان و پرستاران حمایت نموده،  بر لغو هر گونه تبعیض جنسی  اشاره کرده واز برابر حقوقی زنان با مردان در همه شئونات اقتصادی واجتماعی دفاع نموده است. قطعنامه اول ماه مه، سپس به سیاست سرکوب و ارعاب رژیم پرداخته و خواهان توقف فوری هر گونه تهدید، فشار و مزاحمت،  تبعید ودستگیری و اخراج کارگران به دلیل شرکت در

 مبارزات اقصادی- اجتماعی  شده وآن را ارتکاب جرم از سوی رژیم ارزیابی کرده است. سپس به سیاست ویران کننده نئو لیبرالیستی موسوم به تعدیل اقتصا دی و عوارض مهلک آن در بیکار شدن میلیونی کارگران اشاره کرده،  خواهان توقف فوری اخراجها و  بازگشت به کار اخراج شده گان  و جبران خسارات تحمیل شده به کارگران  گشته  است. در بند های 12 و13 ، به ضرورت افزایش پرداختی بازنشستگان، و از کار افتاده گان   پرداخته و بر حق کودکان در برخورداری از یک زندگی شایسته وانسانی، تاکید می کند.

قطعنامه مصوب روزکار گر در مراسم تهران کمیته پیگیری، با درخواست تعطیلی رسمی  اول ماه مه و لغو فوری هر گونه ممنوعیت در اجرای مراسم ها ی مربوط به روز کارگر،  به پایان می رسد.  در پایان این مراسم نیز، شرکت کننده گان با پخش سرود انترناسیونال فارسی  و هم خوانی حاضرین در سالن، همبستگی مبارزاتی همه کارگران و عدم اعتناء به شرایط سرکوب حاکم را به نمایش می گذارند.

در مراسم دیگری از سوی جمعی از کارگران مبارز در پیکان شهر، برگزارکننده گان مراسم روز کارگر نظیر مراسم تهران کمیته پیگیری، دست به اقدام بی سابقه ای می زنند. در این مراسم که از سوی کمیته بیکاران تهران و حومه بر پا شده بود،  نمایشنامه عباس اقا کارگر ایران ناسیونال از سوی یک گروه از کارگران هنرمند به روی صحنه آمد.  این نمایشنامه که اثر کمونیست انقلابی ومدافع پیگیر آرمان های سوسیالیستی طبقه کارگر، سعید سلطان پور می باشد، در سالهای اوائل انقلاب دهها بار در شهر های مختلف کشور به نمایش در آمد وهر بار با موجی از ابراز احساسات و حمایت کارگران مواجه شد. سعید سلطان پور شاعر و نویسنده، زندانی سیاسی در رژیم سلطنتی، استاد دانشگاه در دانشکده هنر های زیبا در دانشگاه تهران، عضو ونویسنده در نشریه مرکزی یکی از سازمان های بزرگ کمونیستی، و خالق این اثر ارزشمند کارگری، خود به دلیل تعهد به آرمانهای انسانی طبقه کارگر، در تیرماه هزارو سیصد و شصت، از سوی رژیم جنایتکار اسلامی به جوخه اعدام سپرده شد.  در ضمن اجرای نمایشنامه همچنین، حاضرین در سالن، با همراهی در خواندن سروده سعید سلطانپور در این نمایشنامه، رادیکالیسم سیاسی رو به رشد در میان صفوف کارگران و بی اعتنایی به سیاست سرکوب و ارعاب رژیم ترور اسلامی را آشکار ساختند.

این برای اولین بار از سال  1360  به بعد    و اعدام  کمونیست انقلابی سعید سلطان پوراست ،که نمایشنامه  عباس آقا کارگر ایران ناسیونال در ایران، آنهم در یک مراسم علنی واز سوی خود کارگران اجرا میشود. ابتکار سیاسی- انقلابی کارگران مراسم پیکان شهر، یقینا به الگویی از انقلابی گری و ترویج رادیکالیسم کمونیستی در مبارزات کارگری آتی در کشور تبدیل خواهد  گردید. "  باش تا صبح دولتت بد مد،  کاین هنوز از نتایچ سحر است " !

کارگران برگزارکننده مراسم پیکان شهر، مشکلات انبوه و زندگی طاقت فرسای کارگران بیکار در کشور را تشریح کرده، و  دزدی ها و غارت ثروت های جامعه توسط  سرمایه داران و عوامل دولتی آنها را افشاء نمودند. کارگران مراسم پیکان شهر، همچنین بر این حقیقت تأکید نمودند که داشتن کار و خانه ای برای زندگی یکی از خواستهای ابتدایی انسان هاست.  به گفته یکی از سخنرانان این مراسم، در حالیکه انبوهی از کارگران ایران، قادر به تأمین نان خالی برای فرزندان خود نیستند، عناصر غارتگر وابسته به رژیم، برای اعضای خانواده خود، کشتی تفریحی یک میلیارد تومانی خریداری نموده و به این ترتیب حاصل کار کارگران را به ملک خصوصی خود تبدیل می نمایند. بنا به گفته یکی از سخنرانان مراسم، هزینه دکوراسیون  دفتر  به اصطلاح کارعناصر سرکوبگری از رژیم، حتی از کل دریافتی ماهانه  کارگران یک کارخانه هم بیشتر است.

در مراسم اول ماه مه در پیکان  شهر، همچنین شعار های روز جنبش کارگری ایران، یعنی کار مسکن آزادی ، خواست حق کار به عنوان یک حق طبیعی برای انسان،  و نیز نفی قرارداد های موقت کار بر پلاکارت هایی بر روی دیوار های محل برگزاری مراسم، نصب شده بودند.

برگزار کننده گان مراسم پیکان شهر همچنین از کمیته هماهنگی ایجاد تشکل کارگری، حمایت نمودند. این کمیته که به تازه گی  از سوی فعالین کارگری و روشنفکران مبارز مدافع طبقه کارگر تشکیل شده است، بیانیه ای را با امضاء بیش از سه هزار نفر  از کارگران کشور، در آستانه روز کارگر منتشر ساخته است.  کارگران در بیانیه کمیته هماهنگی، فقر و فلاکت وبیکاری تحمیل شده از سوی سرمایه داران به توده های کارگر را محکوم کرده، بر عزم خود در ایجاد تشکل های مستقل کارگری تأکید نموده، واز کارگران خواسته اند، بدون چشم دوختن به اجازه ویا عدم اجازه رژیم اسلامی، تشکل های مستقل وسراسری خود را تشکیل دهند. اطلاعیه کمیته هماهنگی، نظیر بیانیه کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری، با حمایت وسیعی در بین کارگران مواجه شده و موجی از پشتیبانی در میان فعالین جنبش کارگری را نیز، به دنبال آورده است.

به مناسبت روز جهانی کارگر، برای اولین بار پس از ترور فاشیستی رژیم ازدهه 60 به بعد، مشترکا مراسمی از سوی کارگران و دانشجویان در دانشگاه تهران، برگزار گردید. در این مراسم در روز 10 اردیبهشت در دانشگاه تهران، دو نفر  از فعالین کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری، به همراه سردبیر نشریه مارکسیستی خاک، سخنرانی نمودند. همچنین نظیر برخی مراسم های دیگر، برگزار کننده گان آن، با برپایی یک نمایشگاه عکس ونمایش فیلم های آگاهگرانه،  تبهکاری حاصل از سلطه نظام سرمایه داری نسبت به کارگران  را، رسوا نمودند.  سخنرانان این مراسم به موضوع دستمزدها و  قرارداد های موقت کار پرداخته و سیاست های رژیم و سرمایه داران را در این زمینه ها،  محکوم ساختند.  کارگران ودانشجویان  در این مراسم  بر اهمیت جنبش کارگری در شرایط کنونی کشور اشاره نموده، از ضرورت حمایت از آن سخن گفته، تأکید  نمودند،  جنبش کارگری ایران،  می تواند  در راه رهایی همه توده های مردم از شر مصائب موجود گام گذاشته و مطالبات اکثریت  مردم ایران را، تأمین نماید. در این مراسم همچنین بر منافع مشترک جنبش  دانشجویی با طبقه کارگر تأکید گردیده،  و برگزارکننده گان مراسم، اعلام نمودند، از مبارزات و خواستها ی برحق معلمان و پرستاران حمایت می کنند.  کارگران و دانشجویان سخنران، اقدامات  دسته جات سرکوبگر رژیمی موسوم به " شورا" های اسلامی کار را محکوم ساخته و ماهیت ضد کارگری آنها را آشکار نمودند.  برگزار کننده گان مراسم به صراحت اعلام نمودند،  رژیم اسلامی تاکنون در برابر مطالبات کارگران، تنها روش شکنجه و زندان را بکار گرفته  است.

در روز اول ماه مه، میتینگ  بزرگی در کرمانشاه برگزار شد.   در این مراسم  که به دعوت کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری، و در فضای ارعا ب و سرکوب مأموران رژیم برگزار گردید، بیش از 2000 نفر شرکت نمودند. علیرغم  کنترل پلیسی بسیار گسترده، که مانع از سخنرانی کارگران شد، قطعنامه کمیته پیگیری و اطلاعیه های دیگری در ضرورت افزایش دستمزد ها توزیع وبا استقبال کارگران مواجه شد. همچنین عصر همین روز، درمقابل چشمان مأموران سرکوبگر رژیم، هزاران نسخه از اعلامیه ها و قطعنامه های اول ماه مه،  در خیابانها ی مرکزی شهر توزیع  وبر دیوارها نصب شد.

در کرمانشاه دو مراسم دیگر نیز برگزار گردید. در مراسم کارگران پتروشیمی در روز جمعه 9 اردیبهشت، حدود 60 نفر از کارگران، در جاده سنندج تهران، گرد هم آمدند. نیروهای سرکوبگر رژیم، با حضور در محل تلاش نمودند، از گسترش  تجمع کارگران جلوگیری کنند. کارگران با گرامیداشت این روز بزرگ، پیرامون اهمیت روز کارگر و خواستها ی خود سخن گفتند.

در روز جمعه، نهم اردیبهشت، گروهی از کارگران کارخانه های سایپا، ایران خودرو، صنایع آموزشی و پارس خودرو به همراه برخی از فعالین کارگری از تهران، کرج و دیگر شهرهای کشور، مراسمی را در آبشار خور، در جاده چالوس برگزار کردند. در این مراسم که بیش از یک هزار نفر از کارگران در آن شرکت داشتند، مقالاتی در رابطه با حق متشکل شدن کارگران و ضرورت ایجاد تشکل های مستقل کارگری  خوانده و مورد بحث قرار گرفت. این مراسم که  با برنامه های تفریحی شاد توأم بود، از  ساعات اولیه صبح تا ساعت 17 به طول انجامید و  به تدریج به شکل گیری گروههای بحث وتبادل نظر پیرامون شرایط کنونی و جنبش کارگری تبدیل شد.

روز 10 اردیبهشت، فعالین کارگری در کارخانه کشتی سازی بهشهر که حدود 1500 نفرکارگر در آن به کارمشغول هستند، در اعتراض به تعیین سطح دستمزد ناچیز از سوی ارگان ضد کارگری شورای عالی کار، دست به جمع آوری امضاء و تهیه  یک طومار زدند. علیرغم تهدیدات نهاد سرکوبگر انجمن اسلامی، صد ها نفر از کارگران، با امضاء طوماری اعتراضی، اقدام ضد کارگری رژیم در تعیین دستمزد های بمراتب پایین تر از خط فقرادعایی مسئولین رژیم را محکوم ساخته و خواستار افزایش دستمزد ها متناسب با سطح گرانی و   نرخ واقعی تورم گردیدند. پیش از این نیز، کارگران کارخانجاتی در کاشان وتهران، از طریق تهیه  طومار هایی با هزاران امضاء، به سیاست ضد کارگری رژیم اسلامی، در تعیین دستمزد ها  برای سال جاری، اعتراض کرده بودند.

کارگران شهر کامیاران، با فعالیت تبلیغی وسیع و از چندین روز پیش از فرارسیدن  روزکارگر، به استقبال اول ماه ه رفتند. در این روزها از طریق هزاران اطلاعیه وتراکت، مطالبات روز کارگران و همچنین قطعنامه ا ول ماه مه کمیته پیگیری، وسیعا در شهر توزیع شدند. مأموران سرکوبگر رِژیم با انتقال خود رو های آتش نشانی و بسیج  گسترده نیرو، میدان محل برگزاری مراسم، معروف به میدان سرخ را به اشغال خود در آورده و از برگزاری جشن جهانی  کارگران جلوگیری نمودند. در تراکت هایی که در همه محله های کارگری، خیابان ها و مدارس ومراکز فرهنگی، اجتماعی و در میان معلمان ، پزشکان و پرستاران، توزیع شدند، کارگران خواسته های خود را اعلام کردند. کارگران کامیاران، خواستار افزایش دستمزد ها  متناسب با سطح گرانی و نرخ واقعی تورم شده، وخواهان  تعطیلی رسمی  روز کارگر  گردیدند.

کارگران ایران خودرو به دنبال اطلاعیه قبلی خود مبنی بر عدم حضور بر  سرکار و مبارزه متحدانه برای تعطیل ساختن کارخانه در این روز،  مدیریت ضدکارگری کارخانه را وادار کردند، به طور علنی کارخانه را برخلاف هرسال، تعطیل اعلام کند. سپس با تجمع در مقابل ساختمان وزارت کار رژیم، مراسم روز جهانی کارگر را درمقابل چشمان ماموران وزارت کار رژیم برگزار کرده و  اراده خود برای پیشبرد خواستهایشان را از طریق ابتکارات مستقل خود،  آشکار ساختند.

جمعی از کارگران ایران خود رو نیز، با انتشار اطلاعیه ای، ضمن گرامیداشت روزکارگر، مطالبات خود را در این روز، بیان کرده اند. کارگران ایران خودرو به شرایط استثمار شدید کارگران پرداخته، به اخراجهای وسیع در سالهای گذشته اشاره نموده، نا امنی شغلی ونقش مخرب شرکتهای پیمانکاری را افشاء نمود ه اند. کارگران خواهان ادامه تولید پیکان دراین کارخانه شده وتوقف تولید آن و بیکاری احتمالی بسیاری از کارگران را، یک اقدام  خیانتکارانه محسوب کرده و  محکوم نموده اند.

کارگران ایران خودرو در اطلاعیه خود، به حقوق کارگران در داشتن آزادی بیان و آزادی تشکل پرداخته، و خواستار از بین رفتن موانعی که مدیران ضد کارگری کارخانه دراین زمینه ایجاد می کنند، گردیده اند. کارگران همچنین، خواستار تعطیلی روز جهانی کارگر شده و وادار ساختن کارگران به کار در این روز را اقدامی سرکوبگرانه قلمداد نموده اند.

اطلاعیه   کارگران ایران خودرو، قرارداد های موقت کار را، ضد انسانی و استثمارگرانه شناخته، بر سلب امنیت شغلی کارگران از طریق شرکتهای پیمانکاری اشاره نموده و خواستار الغاء این قرار دادها وانحلال شرکتهای پیمانکاری  شده است. کارگران همچنین، بر ضرورت افزایش دستمزدها متناسب با نرخ واقعی تورم و تأمین یک زندگی انسانی، تأکید کرده و خواستار شرکت نماینده گان واقعی کارگران در تدوین طرح طبقه بندی مشاغل در این کارخانه گشته اند.

کارگران ایران خودرو در انتها، به ضرورت ایجاد تشکال های مستقل کارگری پرداخته ، حمایت خود را از کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری اعلام نموده و با اشاره به امر حیاتی همبستگی کارگران در مبارزه، اخراج کارگران ایران خودرو دیزل را محکوم ساخته و خواهان بازگشت به کار همکاران خود گردیده اند.

در شهرهای اهواز  و آبادان،   کارگران لوله سازی کارون و شهرداری آبادان، با تعطیل کار وبرگزاری مراسم، روز کارگر را جشن گرفتند. کارگران خواستار افزایش دستمزد براساس نرخ واقعی تورم گشته و با پخش اطلاعیه های آگاهگرانه در طول مراسم، خواسته های خود را بیان کردند. در شهر ماهشهر که به ویژه به دلیل تشدید سیاست سرکوبگرانه رژیم اسلامی نسبت به خلق عرب در ایران، تحت شرایط نظامی و خفقان شدید قرار دارد، گروهی از کارگران پروژه ای شاغل در منطقه ویژه اقتصادی، دست از کار کشیده و با پخش شیرینی و تبریک روز کارگر به یکدیگر، این روز بزرگ را جشن گرفتند. همچنین در شهرهای یاد شده، اطلاعیه های متعددی که از خواسته های کارگران حمایت کرده و سیاست های ضد کارگری رژیم را محکوم نموده بودند، توزیع شدند. در یکی از این اطلاعیه ها، کارگران خواستار افزایش دستمزدها، حق تشکل  و سازمانیابی مستقل از رژیم، حق بیکاری در سطح تامین یک زندگی انسانی، حق اعتصاب و پرداخت حقوق ایام اعتصاب، خواست تعطیلی روز اول ماه مه، حق برخورداری کارگران از رفاه اجتماعی به ویژه مسکن، آموزش و بهداشت، ممنوعیت استثمار کودکان، برخورداری زنان از مرخصی دوران بارداری و  ممنوعیت قرار داد های موقت به مثابه قرار داد هایی ضدانسانی، گشته اند.

کارگران سقز به عنوان پیشگام کارگران ایران در برگزاری روز کارگر در سطح شهر، امسال نیز با فعالیتی پردامنه به استقبال روز کارگر رفتند.  در شهر سقز، از  یک هفته پیش، با پخش اطلاعیه هایی ونصب پرچمهای سرخ در خیابانها، کارگران قصد خود را به برگزاری  جشن اول ماه مه، علیرغم اقدامات سرکوبگرانه مأمورین رژیم نسبت به برگزار کننده گان مراسم سال قبل، اعلام می کنند.  مامورین رژیم ازمدتی قبل با تعیین روز محاکمه چند نفر از بازداشت شده گان سال قبل برای روز های 10 و 11 اردیبهشت، تلاش نمودند، با تشدید جو ارعاب نسبت به فعالین کارگری، برگزاری مراسم امسال، را غیر ممکن سازند. اما به دلیل شرایط مبارزاتی و   آگاهی به اراده توده های کارگر، روز های تعیین شده برای محاکمه کارگران را، لغو نموده و راه سازش با کارگران و استفاده از تضاد های درون جنبش کارگری را در پیش گرفتند. در نتیجه مذاکرات فعالین کارگری و فرماندار شهر و سایر مسئولین سرکوب گر رژیم، قرار بر اجرای مراسم مشترکی از سوی فعالین مستقل کارگری و ارگان شبه فاشیستی موسوم به خانه کارگر گذارده شد. این مراسم در یک سالن، وبا حضور نزدیک به 2000 نفر از کارگران و خانواده های آنان برگزار می شود. در این مراسم، فرماندار رژیم و  مسئولین جریان ضد کارگری خانه کارگر سخنرانی نموده و حتی نمایش تحقیر کننده ای نسبت به کارگران، تحت عنوان طنز اجرا می شود. سخنرانی نماینده کارگران مورد استقبال وسیع واقع شده و صحبت های عناصر سرکوبگر تحت عنوان " نماینده کارگران"  مورد اعتراض واقع می شود. حاضرین همچنین به صحبت های فرماندار و رئیس اداره کار رژیم در شهر سقز، گوش میکنند.

نماینده مستقل کارگران سقز  در این مراسم، از حقوق کارگران دفاع نموده و "از شرایط دشوار زندگی کارگران سخن می گوید.  او همچنین بازداشت و مضروب نمودن یکی از فعالین کارگری در آستانه برگزاری مراسم اول ماه مه در این شهر را افشاء و محکوم می کند. سخنران نماینده مستقل کارگران، ضمن رد   شورا های  اسلامی و  خانه کارگر  رژیم، بر ضرورت ایجاد تشکل های کارگری مستقل از رژیم تأکید نموده و ضمن  خواندن اطلاعیه کمیته  هماهنگی ایجاد تشکل کارگری و قطعنامه اول ماه مه مراسم امسال، مزایای داشتن سازمان های  مستقل کارگری را بر میشمرد. مراسم اول ماه مه در سقز در آرامش به پایان میرسد.

آنچه مسلم است، قصد رژیم در برگزاری یک مراسم مشترک با فعالین مستقل کارگری، تلاش برای کنترل کارگران، جلوگیری ازابتکارات مستقل توده ای  و به ویژه دامن زدن به اختلافات موجود در میان نماینده گان گرایشات درونی جنبش کارگری در شرایط کنونی است.

فعالین کارگری سخنران در مراسم سقز، عمدتاً از امضاء کننده گان بیانیه کمیته هماهنگی ایجاد تشکل کارگری می باشند. این کمیته   در پی وجود اختلاف نظر با کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری، در شیوه دنبال  نمودن خواست ایجاد تشکال های مستقل کارگری  تشکیل شد و خواهان ایجاد تشکل های کارگری بدون مراجعه به ادارات رژیم می باشد.  اینکه علیرغم تأکید کمیته هماهنگی بر استقلال هر چه بیشتر فعالین کارگری از رژیم، اعضاء این کمیته، مراسم مشترک با  خانه کارگر  و   شورا های  اسلامی  برگزار نموده وبه سخنرانی فرماندار رژیم ترور و نماینده وزارت کار آن  گوش می دهند، روشن نیست.

مراسم اول ماه مه امسال در سقز، علیرغم جنبه های بسیار مثبت وتدارک پیشاپیش آن، و همچنین کشاندن رژیم به یک موضع ضعف در برخورد به فعالین کارگری، اما بعلت  عدم برگزاری یک مراسم مستقل و حتی زیر چتر مقامات دولتی رژیم ضد کارگری قرار گرفتن، یک عقب نشینی آشکار نسبت به سال قبل محسوب می شود. این کاستی عمدتاً از طریق وجود رقابت میان کمیته پیگیری و کمیته هماهنگی ایجاد تشکل های کارگری،  و استفاده آگاهانه ماموران رژیم سرکوب، از این اختلافات ممکن گردید. روشن است کارگران، تحت هیچ شرایطی نمی توانند، روزکارگر را با مأموران رژیم سرمایه داران، آنهم نماینده هارترین جناح سرمایه  داری، جشن بگیرند. روز اول ماه مه، اساساً  روزی است علیه سرمایه داران و رژیمهای حامی آنان. با وجود این، مراسم روز کارگر در سقز یک تجربه گرانقدر را بر جای گذاشت. این تجربه، که رژیم سرمایه، تحت فشار مبارزات کارگری دست به عقب نشینی می زند. اما در همه حال در پی نفوذ در میان کارگران، ایجاد توهم در میان آنان و امید وار ساختن آنان به راههای قانونی حل معضلات خود، استفاده از اختلافات گرایشها ی درون جنبش کارگری برای تحکیم سلطه ضد انسانی خود، و جلوگیری از شکل گیری یک اتحاد وسیع طبقاتی طبقه کارگر ایران است.

در روز 10 اردیبهشت همچنین معلمان معترض با برپایی یک گرد هم آیی  در مقابل  ساختمان مجلس ارتجاع تجمع کردند. در این تجمع اعتراضی که بیش از 2000 نفر ازمعلمان مبارز درآن شرکت داشتند، خواسته ها ی آنها، به ویژه برای ایجاد تشکل مستقل وسراسر ی معلمان کشور مطرح شد. معلمان  کشور که از سالها پیش در یک مبارزه دائمی برای به کرسی نشاندن خواستهای اقتصادی خود، قرار دارند، علیرغم  عدم پاسخ گویی  مسئولین رژیم در  تجمع ماه مه   معلمان معترض در مقابل مجلس رژیم، بر قصد خود در ادامه مبارزه تأکید نمودند.

همچنین در روز اول ماه مه، یک روز بعد از حضور معلمان در مقابل ساختمان مجلس رژیم، کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی نیز در همین محل تجمع کرده و به سیاست های نابود کننده رژیم، اعتراض کردند.

در مراسم های جشن اول ماه مه امسال در موارد متعددی، کارگران و دانشجویان، از خواستهای معلمان و پرستاران حمایت کردند. آنچه مسلم است هم اینک بتدریج راه ائتلاف های اجتماعی و بعد ها سیاسی  میان کارگران، دانشجویان، معلمان و پرستاران، هموار می شود.

هیئت موسسان سندیکاهای کارگری، مراسمی را به مناسبت روز اول ماه مه، با حضور 200 نفر  در سالنی در خیابان کارگر تهران، برگزار کرد.  در این مراسم، پیام هیئت موسسان، قرائت و قطعنامه مراسم روز کارگر، به تصویب حاضران رسید.

هیئت موسسان سندیکا های کارگری، در پیام خود، بر مبارزه برای صلح وعدالت، علیرغم همه رنج ها و بی عدالتی هایی که به توده های کارگر اعمال می گردد، اشاره نموده و برای ایجاد یک آینده بهتر، بر مقاومت ومبارزه تأکید می کند. پیام هیئت موسسان،  با یا دآوری یک صدمین سالگرد فعالیت های سندیکایی در ایران، از تشکیل سندیکای کارگران چاپ درسال 1284 تا کنون، بر خاطره همه فعالین جنبش سندیکایی در ایران درود میفرستد. پیام فعالین سندیکایی سپس به  " بی توجهی  دولت و مجلس جمهوری  اسلامی به حقوق حقه و قانونی مان "  اشاره نموده    که    "  هر روز با لوایح ومصوبات و قوانین جدید، حقوق کار"  کارگران را محدود  می کنند.  پیام سپس به " آینده  تاریک" ناشی از حذف  مقررات کار از زندگی کارگران قراردادی  می پردازد و از کارگران می خواهد برای جلوگیری از تحقق چنین چشم اندازی، مقاومت کنند.  پیام هیئت موسسان سندیکا های کارگری، ضمن اعتراض به رژیم در عدم قبول صریح مقاوله نامه های سازمان جهانی کار در رابطه با حق کارگران در ایجاد تشکل های مستقل خود، از کارگران ایران می خواهد  " همه با هم  خواهان اجرای تمام مقاوله نامه های بنیادین کار و پیش از همه مقاوله نامه های 87 و 98 سازمان جهانی کار شویم".  پیام هیئت موسسان سندیکاهای کارگری سپس به  وضع  "  معیشت بسیار اسفناک"  کارگران اشاره نموده    " که به میزان زیادی از خط فقر اعلام شده توسط دولت جمهوری اسلامی پایین تر است".  و این نشان می دهد  "  اراده ای در جهت واقعی سازی دستمزدها وجود ندارد". از  این رو پیام هیئت موسسان از کارگران می خواهد  "  علیه این بی توجهی با صدایی رسا "   اعتراض کنند.

پیام هیئت موسسان در بخش دیگری، با اشاره به فقر وبیکاری، بعنوان عامل فساد و آسیب های اجتماعی و وجود ثروت های عظیم  در کشور، خواستار توزیع عادلانه ثروت برای برچیدن فقر و بیکاری شده و از کارگران می خواهد با فریادی بلند  به  بیکاری  " نه " بگویند.  بیانیه همچنین بر ضرورت رشد و شکوفایی اقتصادی کشور و  " استفاده بهینه "  از منابع مادی و انسانی انگشت گذاشته  و خصوصی سازی  "  بی رویه "  صنایع ومعادن   به  " بهانه کوچک کردن تصدی دولت" را محکوم کرده   و آن را  "  خیانت  به اکثریت مردم ایران و باعث از بین رفتن تولید، صنعت و خدمات اجتماعی "  می داند.

پیام هیئت موسسان سندیکاهای کارگری سپس به حقوق کودکان پرداخته و خواستار تأمین نیازمندی هایشان و  امکان تحصیلات رایگان برای کودکان شده است.

پیام فعالین سندیکایی، در بخشی از قسمت پایانی خود به ضرورت پیوستن کارگران به سندیکا های کارگری می پردازد  تا  "  با تکیه بر اقتدار ناشی از همبستگی کارگران در سازمانهای سندیکایی، این نیروی عظیم اجتماعی به  "حساب "   آمده  و  با   "  راه یافتن به مجلس قانون گذاری "    و    " تصویب قوانین به نفع خود و جامعه اش  مؤثر واقع "  شود.  از  این رو   با هم  "  شعاری واحد سر دهیم :  سندیکا، سندیکا، سندیکا ".

 پیام هیئت موسسان سندیکاهای کارگری، سپس به  " دشمن دیرینه مردم، یعنی سرمایه داری جهانی به سرکرده گی امپریالیسم آمریکا"   می پردازد   "   که گرداگرد کشور عزیزمان ایران، آتش افروزی می کند و دامنه تهدیدات علیه میهنمان  هر روز گسترش می یابد"   و از  کارگران می خواهد  " بیایید  همبستگی  و اتحادمان را در دفاع از استقلال وطن بپا داریم". در مراسم هیئت موسسان سندیکاهای کارگری، همچنین یک قطعنامه به تصویب حاضران رسید. در این قطعنامه مفصل، علاوه بر نکاتی که در پیام هیئت موسسان وجود دارند، نکات دیگری نیز مورد تأکید قرار گرفته اند.

در قطعنامه مصوب این مراسم، سیاست شورای عالی کار در مورد تعیین حداقل دستمزد ها مورد انتقاد قرار گرفته و خواستار "  کاهش تعرفه مالیاتی بر تولید و کم کردن بهره وامها و اعتبارات بانکی و افزایش تعرفه های گمرکی بر واردات کالا به قصد تقویت تولید ملی و افزایش اشتغال، بالا بردن سود آوری تولید "، گشته و سیاست دولت را، حل مشکلات مالی سرمایه داران به هزینه کارگران می داند.

قطعنامه در ادامه،   پس از طرح این سوال  که "  اگر مجلس خانه ملت است"  خواست حضور نماینده گان کارگران در مجلس به نسبت جمعیت کارگران کشور را مطرح می کند. در بخش بعدی به ایجاد محدودیت در فعالیت های سندیکایی اشاره شده و خواهان رفع هر گونه فشار و  تضییقات علیه کارگران فعال و  به ویژه کارگران سندیکایی شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه می گردد. در قطعنامه سپس به وضعیت دردناک کارگران خرد سال و تبعیض نسبت به زنان اشاره شده و خواهان تعیین یک حد اقل سن کار و برابری زن ومرد در محیط کار می شود. در ادامه  به تورم و گرانی پرداخته، به معظلات بیکاران اشاره نموده، قرارداد های موقت را محکوم کرده و خواستار حق بیمه بیکاری متناسب با هزینه های زندگی می شود.

قطعنامه مراسم هیئت موسسان سندیکا های کارگری،  در پایان به حق اعتصاب به مثابه یک " حق سیاسی "   اشاره میکند و اعلام می کند در صوررت ادامه وضعیت کنونی،  کارگران از این حق سیاسی استفاده خواهند کرد.

پیام هیئت موسسان سندیکا های کارگری وقطعنامه مصوب مراسم این جریان در اول ماه مه در تهران، نمونه تیپیک گرایش سندیکایی و فعالیت در چهارچوب قوانین موجود در جنبش کارگری است. این گرایش مدافع حمایت از سرمایه داران داخلی در مقابل رقیبان خارجی، نزدیکی به سرمایه صنعتی، حفظ و تحکیم مناسبات پارلمانی و فراتر نرفتن کارگران از نظامات قانونی و فعالیت صرفا صنفی تشکل های کارگری است. گرایش سیاسی این جریان همچنین، گرایش سوسیال دموکراسی است.  رژیم اسلامی اما فعالیت سندیکا های کارگری رانیز تحمل نکرده و در آستانه اول ماه مه، حکم به غیر قانونی بودن سندیکای کارکنان شرکت واحد اتوبوس رانی تهران وحومه داد.

در این رابطه عوامل سرکوبگر رژیم در شرکت واحد تهران، فعالیت سندیکای کارکنان این شرکت را " گروهکی" خوانده و آن را غیر قانونی دانستند. بر طبق اعلام مسئولین    شورای  اسلامی  و یکی از عوامل رژیم  تحت عنوان  "  دبیر اجرایی خانه کارگر شرق تهران "،  افراد این سندیکا سابقه فعالیت سیاسی داشته و دارای اهداف سیاسی هستند و در " سخنرانی های خود، به انتقاد مخرب از دستگاه های دولتی، قضایی و سایر ارگان های دیگر می پردازند". آنچه مسلم است با افزایش تحرکات همه جانبه در میان فعالین کارگری، رژیم برای مقابله با گسترش تشکل های مستقل کارگری، و در وحشت از قدرت گیری جنبش کارگری، سرکوب هر چه زودتر آنان را در دستور قرار داده  است.

در اول ماه مه امسال همچنین مراسم های دیگر و یا تعطیلی موقت کار و پخش شیرینی  در کارخانجات شهرهای کشور، از جمله در پالایشگاه نفت اصفهان برگزار شد. در تهران بسیاری از کارخانجات تحت فشار کارگران تعطیل گشتند و همچنین مراسم های کوچکتری نیز در گرامیداشت روزکارگر در تهران و سایر شهرهای کشور برگزار گردید.

رژیم اسلامی امسال نیز قصد داشت، تجمع اصلی اول ماه مه را به امکانی برای استفاده سیاسی از آن و تحکیم سلطه خود به ویژه در میان کارگران تبدیل سازد. از این رو از مدت ها قبل، عوامل رژیم اسلامی تحت عنوان  خانه کارگر  و     شورا های  اسلامی، خود را برای قدرت نمایی و کشاندن کارگران به دنبال دسته جات ارتجاعی رژیم، به ویژه در شرایط نزدیکی  انتخابات ریاست جمهوری رژیم آماده می ساختند.

برای برگزاری مراسم مرکزی اول ماه مه امسال که در آن صد ها نفر از کارگران از شهر های دیگر هم حضور داشتند، نهاد های سرکوبگر رژیم، تدابیر امنیتی ویژه ای را اتخاذ کرده بودند. یکی از ارگان های محل تجمع دستجات  سرکوب رژیم تحت  عنوان  " کمیته امنیتی شورای تأمین استان تهران"   مقرراتی را در خصوص کنترل و محدود ساختن هر چه  بیشتر راهپیمایی کارگران، اعلام کرده بود. در این دستور دولتی، مسیرهای راهپیمایی و محل اجتماع کارگران تعیین شده و انجام راه پیمایی در خیابانهای مرکزی شهر، ممنوع اعلام شده بود. مسئولین نهاد های امنیتی- اطلاعاتی رژیم در هماهنگی کامل با   جریان ضد کارگری خانه کارگر، مسیر راهپیمایی را  به خارج از شهر و فقط  در فاصله تقاطع جاده مخصوص کرج( تهرانسر) به سمت ورزشگاه آزادی  منتقل ساخته  وزمان مراسم را نیز از ساعت 9 تا 12 و در یک سالن در محوطه استادیوم آزادی، معین نموده بودند. حتی در اطلاعیه این نهاد، قرار بر این شده بود،  چگونگی برگزاری مراسم مذکور " اعم از شکلی، کیفی و محتوا، طی جلسه دیگری با حضور نماینده گان محترم خانه کارگر وارگانهای امنیتی، انتظامی وسیاسی"  تعیین و دستگاه های مختلف سرکوب، اقدامات خود را در این رابطه هماهنگ سازند.

تا ساعت 10،30  سالن محل تجمع سالن تقریبا پر شده بود.  کارگران، دانشجویان و همچنین زنان، از نقاط مختلف خود را به محل مراسم رسانده بودند. سخنران اول مراسم، چهره شناخته شده ضد کارگری، حسن صادقی  یکی از  مسئولین  خانه کارگر رژیم بود. او که با عوامفریبی تلاش می کرد برای رفسنجانی، کاندید احتمالی برخی دسته بندی های درونی رژیم، دست به فعالیت تبلیغی بزند، از ناچاری اما، به این حقیقت اشاره کرد، اگر اقداماتی به نفع کارگران صورت نگیرد، ممکن است کار به عکس العمل  قهر آمیز از سوی کارگران بکشد. صادقی که از میزان نفرت کارگران از قرارداد های موقت کار، اطلاع داشت، ادعا کرد گویا درصورت تعیین رفسنجانی به عنوان رئیس جمهور بعدی رژیم، او  قانون این قرار داد ها را ملغی خواهد ساخت. سپس قطعنامه مراسم که از سوی خانه کارگر رژیم تنظیم شده بود و و در آن بجز تبلیغت مذهبی- ارتجاعی هیچ اشاره جدی به خواستهای کارگران نشده بود،  قرائت شد.  مراسم به تدریج به دلیل اعتراضات کارگران و دادن شعار های اعتراضی از سوی آنان به تشنج کشیده شد. در این حال،  مسئول خانه کارگر رژیم، علیرضا محجوب، برای آرام کردن جو، پشت میکروفن قرار گرفت و با افتخار اعلام کرد که تاکنون "  اقدامات زیادی" !!؟ از سوی این گروه انجام گرفته تا  " تفسیر غلط" !؟  از قانون کار به نفع  وجود قرارداد های موقت کار صورت نگیرد، که تا کنون بی نتیجه مانده است !! اما عوام فریبی محجوب هم قادر به کنترل جو نشد. کارگران گروه گروه شروع به خروج از سالن نمودند. گروهی حتی خود را به میکروفون رسانده و مجلات توزیع شده میان کارگران را به سوی محجوب پرتاب کردند. در این لحظه دیگر، مجریان برنامه  کنترلی برای ادامه برنامه نداشتند و همه اصرار های آنان برای کشاندن دوباره کارگران به داخل سالن، به جایی نرسید. سپس حسن صادقی دوباره به پشت میکروفون رفت و ضمن تهدید و چاپلوسی، تلاش کرد ادامه مراسم را ممکن سازد. او حتی از کارگران خواست با او  "  همکاری " کنند،  تا رفسنجانی قادر به حضور در استادیوم و انجام سخنرانی شود!!. چند دقیقه بعد، اعلام شد   "  مهمان گرانقدر" !! در مراسم حاضر نخواهد شد. سپس برگزار کننده گان مراسم اعلام کردند، بدلیل تشنج و عدم آغاز برنامه  آنطور که پیش بینی شده بود، شرکت رفسنجانی  در مراسم عملی نشد.

مسئولین خانه کارگر رژیم  و رفسنجانی، در واکنش های بعدی برای توجیه شکست خود در تحمیق کارگران و استفاده از مراسم اول ماه مه برای اهداف سیاسی رژیم،  جریانات "  آشوبگر"  را مسئول معرفی کردند. لازم به ذکر است، رفسنجانی  هر سال در مراسم های رژیمی اول ماه مه، شرکت و سخنرانی می کرد واین اولین بار بود که کارگران اجازه حضور به او را در مراسم اول ماه مه ندادند. کارگران در طول مراسم، چه در راهپیمایی به سمت ورزشگاه وچه دردرون سالن، شعار های خود را  سر داده که تماماً مربوط به خواست های روز کارگران می باشد و شعار های دلخواه خانه کارگر، تقریبا در این میان ناشنیده ماندند. در طول راهپیمایی،  کارگران  بر علیه رفسنجانی مجلس رژیم وقوانین ضد کارگری آن، برعلیه سرمایه داران، برعلیه انتخابات فرمایشی آتی،  بر ضد قانون قرار داد های موقت، علیه استثمار کودکان،  علیه اخراج ها، و  به نفع اتحاد وتشکل  کارگران،   حق اعتصاب وافزایش دستمزد ها،  شعار دادند.

  مراسم ورزشگاه آزادی در روز کارگر امسال،  بدون هیچ تردیدی یک شکست سیاسی  برای رژیم اسلامی و تشکل  شبه فاشیستی خانه کارگر، اما    یک پیروزی  جدی برای جنبش روبه  رشد کارگری ایران و پیدایش  تشکل های مستقل کارگری محسوب می شود.

اول ماه مه امسال، همچنین با وضوح تمام نقش و قدرت جنبش کارگری را به عنوان نیروی اصلی در مقابل رژیم حاکم، هر چه بیشتر نمایان ساخت و وزنه سیاسی طبقه کارگر را در مقابل اپوزیسیون بورژوایی که با حمایت امپریالیسم در تلاش برای یک انتقال قدرت از بالای سر مردم است، آشکارا سنگین تر ساخت.

                          اکبر تک دهقان - 05،2005،04

                          www.j-shoraii.blogspot.com takdehghan2@arcor.de