حداقل دستمزد ٨٤

سياوش دانشور

 

شورايعالى کار حداقل دستمزد کارگران را براى سال ٨٤ تعيين کرد. ١٢٢ هزار و ٥٩٢ تومان! يعنى تقريبا يک سوم خط فقر رسمى و اعلام شده توسط بانک مرکزى. به حداقل دستمزد کارگران در سال گذشته ١٥ درصد با احتساب تورم (معلوم نيست چگونه حساب کرده اند) اضافه شده است. اين ميزان در همين روزهاى نزديک سال نو و گران شدن اجناس به جيب خودشان بازگشت. آش اينقدر شور است که يکى از مسئولين شوراهاى اسلامى کار گفته است که "اينگونه افزايش دستمزدها، توهين به جامعه کارگرى است و نمايندگان کارگرى بايد جلسه را ترک ميکردند"!

نه اين حضرات "نماينده" کارگرى هستند و نه کارگران هيچوقت شوراهاى اسلامى کار را بعنوان نماينده خود قبول کردند. اين ژست ها براى اينست که اعتراض و عصبانيت کارگران را به کانال شوراهاى اسلامى و عريضه نويسى هاى آنها هدايت کنند. توقع کارگران از دستمزد روشن و اعلام شده است: دستمزدى که پاسخ تامين يک زندگى مرفه را براى خانواده کارگرى ميدهد. اين خواست در قطعنامه هاى کارگرى و در اعتراضات متعدد کارگران بارها عنوان شده است. جمهورى اسلامى و سرمايه داران با اين حداقل دستمزد دارند فقر مطلق را به خانواده کارگرى تحميل ميکنند و کارگران ايران ناچارند در مقابل آن بايستند. چه مبارزه براى افزايش دستمزد و چه مبارزه براى نقد کردن دستمزدهاى معوقه و ديگر مطالبات کارگرى در صفحه ديگرى جريان دارد که در آن شوراهاى اسلامى کار هيچکاره اند. در مبارزه مستقيم و توده اى کارگران، در اعتصاب و اعتراض هر روزه، در تصميم مجامع عمومى کارگرى، و در تلاش براى برپائى تشکلهاى واقعى کارگران. مبارزه براى افزايش دستمزدها و ديگر مطالبات کارگرى مستقل از اين تصميم دولت و کارفرمايان ادامه خواهد يافت. از جمله اول مه روز کارگر فرصت مناسبى براى اعلام متحد و سراسرى اين خواستهاست. ٭