جنايت خاتون آباد و توضيح جمهورى اسلامى

 

کاظم نيکخواه

از ميان جنايات بيحد و مرز حکومت اسلامى عليه کارگران شمارى در تاريخ براى هميشه ثبت شده اند و پاک شدنى نيستند. يکى از آنها حمله وحشيانه به صف کارگران معترض معدن ذوب مس خاتون آباد در بهمن ٨٢ و کشتار کارگران و مردم در جريان تظاهراتهاى بعدى آنها در بابک شهر است. به يمن يک کمپين بين المللى گسترده که از ايران تا اقصا نقاط جهان جريان يافت، بررسى اين موضوع در دستور کار سازمان جهانى هم کار قرار گرفته است و اين سازمان کميته اى را مامور بررسى اين مساله نموده است. در همين رابطه بنا به گزارش روزنامه "شرق" وزير کار حکومت اسلامى به آى ال او اعلام کرده است که آن چهار نفرى که در جريان اين حمله کشته شدند کارگر نبوده اند بلکه "شهروندان عادى" بوده اند. بنا به اين گزارش مرتضى محجوب دبير خانه کارگر جمهورى اسلامى و ديگر اعضاى هيئت "کارگرى" جمهورى اسلامى بر همين اساس يعنى کارگر نبودن کشته شدگان، به کميته آى ال او توضيحاتى داده اند و آنها قانع شده اند!

اين که کميته آى ال او واقعا به چه چيزى قانع شده است را بايد در گزارشهاى بعديش ديد، اما اين توضيح فقط بدرد اين ميخورد که طرفداران جمهورى اسلامى را درباره حد بى انتهاى وقاحت سردمداران آن قانع کند. گذشته از اعتراف قبلى خود حاکمان اسلامى به کشتار کارگران، بنظر ميرسد جمهورى اسلامى روى ميزان "طرفدارى" سازمان جهانى کار از حقوق کارگران تا آن حد حساب باز کرده است که بتواند نظر آنان را با جايگزين کردن کشتار "مردم عادى" با کارگران جلب کند و قانع کننده بنظر برسد. اما اين توضيح حداقل براى هر کارگرى در اينمورد قانع کننده است که دست اندرکاران حکومت و امثال همين وزير کار و محجوب و هيئت کذائى "کارگرى" جمهورى اسلامى خود شريک اين جنايتند و بايد در دادگاههاى مردم پاسخگو باشند. اينها با غير کارگر خواندن قربانيان جنايت حکومتشان ميخواهند پرونده حقوقى آن را در سازمان جهانى کار ببندند. اما کارگران و مردمى که عليه جانيان اسلامى اعلام کيفر خواست کردند، اين اعتراف را نيز به کيفر خواست خويش عليه حکومت و تمام پادوهايش اضافه ميکنند. کشتار خاتون آباد تنها يک نمونه است. خاتون آباد سمبل جنايات بيشمار جمهورى اسلامى عليه کارگران و مردم است. اين پرونده را کارگران و مردم در کارخانه ها و خيابانها گشوده اند و به هيچ چيز کمتر از محاکمه سران و پادوهاى حکومت اسلامى رضايت نميدهند و قانع نميشوند.

٣١ خرداد ٨٣