کارگران نفت و انقلاب آتى

 مندرج در انقلاب کارگرى شماره ٢
امير توکلى

کارگران در دوره حيات کثيف جمهورى اسلامى از اصلى ترين قربانيان بوده اند. در طول ٢٤ سال همه دستگاه سرکوب و همه توانشان را صرف ارزان و خاموش نگهداشتن کارگر کرده اند. اينها اولين گلوله هايشان را به صف کارگران بيکار شليک کردند. در دوره جنگشان با عراق کارگران را با ارعاب و سرکوب بيرحمانه اى به توليد باز هم بيشتر واداشتند و در فرداى پايان جنگ بيشرمانه با شعار سياست «تعديل نيروى کار» و يا «نوسازى صنايع» و غيره يورش وحشيانه اى را به طبقه کارگر شروع کردند. از دوره رفسنجانى تاکنون بيش از دو ميليون کارگر از صنايع توليدى اخراج گرديده اند. صنايع نساجى، ريخته گرى، قند و شکر، صنايع شيميايى، ماشين سازى، لاستيک سازى و بخشهاى خدماتى و آموزشى از جمله عرصه هايى هستند که مورد هجوم رژيم بوده است. امروز بسراغ کارگران پتروشيمى در اراک، اصفهان و خارک رفته اند. اما با موجى از اعتراض، تحصن و راهپيمايى کارگرى روبرو شده اند. کارگران مى گويند ما ماشين نيستيم که همراه کارخانه فروخته شويم ما کارگريم و با صنعت نفت قرارداد داريم. کارگران همچنان به اعتراضات خود ادامه ميدهند و در هفته اى که در پيش داريم دو تجمع اعتراضى ديگر را تدارک ديده اند.واقعيت اين استکه کارگران نفت وارد عرصه جديدى در مبارزه شان با جمهورى اسلامى شده اند. پيروزى و شکست در اين دور مبارزه بر آينده جنبش کارگرى و کل جامعه تاثير بسزايى دارد. پيشرويى در اين عرصه، کارگر نفت را با خواستهاى بحق و فورى اش به جلوى صحنه سياست مى کشاند. اما اين پيشروى در گرو به ميدان آمدن بخشهاى بيشترى از کارگران صنعت نفت ميباشد. دامن زدن به جنبش مجامع عمومى و تشکيل شوراهاى کارگرى و مرتبط کردن و منظم برپا کردن اين جمعها، مطرح کردن خواستها و مطالبات سراسرى، آن کليدهاى اصلى استکه کارگران را يک قدم بزرگ بطرف رهايى از کار بردگى ميبرد. جمهورى اسلامى در وضعيت بسيار دشوارى قرار گرفته و روزهاى طوفانى را در پيش دارد. در سطح بين المللى تحت فشار است و مردم آزاديخواه جهان به وجود اين رژيم جنايتکار حساس شده اند و دولتهاى غربى با نوبل ميخواهند خطر انقلاب را به او يادآورى کنند. از طرف ديگر ١٦ آذر در پيش است، اين روز ميتواند روز گسترش مبارزه مردم با اين اوباشان باشد. در اين ميان اما نقش کارگران نفت ميتواند تعيين کننده باشد. اعتصاب در صنعت نفت و حمايت از همکارانشان در پتروشيمى ها آن تعرض تعيين کننده است که رژيم اسلامى را به سرعت به زانو در ميآورد نه تنها در مقابل خواستهاى کارگران نفت بلکه در مقابل کل جامعه. با اعتصاب سراسرى در صنعت نفت کارگر نفت ميرود که يکبار ديگر به رهبر انقلاب آتى ايران بدل شود، انقلابى که اينبار رنگى کارگرى و سرخ دارد. به استقبال اين انقلاب برويم.

۲۰ نوامبر ۲۰۰۳- ۲۹ آبان ۸۲