مديريت ايران خودرو ساعت کار را تغيير داد 

کاظم نيکخواه

بدنبال اعتراضات کارگران ايران خودرو و مبارزه و عکس العمل وسيعى که نسبت به مرگ پيمان خسرو زاده کارگر اين کارخانه زير فشار کارگران به جريان افتاد، مديريت اين کارخانه ساعات کار را تغيير داد. مديريت در شروع بخشنامه خود اعلام کرد که "بر اساس پيشنهادات و اعلام نظر همکاران عزيز و تاکيد مدير عامل محترم ساعت کارى تعديل و اصلاح ميشود" اعلام همين يک جمله از جانب مديريت يک عقب نشينى است. در واقع مديريت بناچار و تلويحا چند واقعيت را پذيرفته است: ١- پيمان خسروزاده زير فشار کار در گذشته است. ٢- در اين کارخانه اعتراضات وسيعى وجود داشته و آنرا با عبارت "بر اساس پيشنهادات و اعلام نظر همکاران عزيز" مطرح کرده است. ٣- فشار کار در اين کارخانه بيش از حد بوده است. اين همان مديريتى است که بعد از مرگ پيمان خسرو زاده و در پاسخ به اعتراضات کارگران به فشار کار اعلام کرده بود که شرايط کار در ايران خودرو هيچ مشکلى ندارد و مرگ پيمان خسروزاده بر اثر شدت کار نبوده وگرنه قبلا هم کارگرى ميبايست ميمرد (بى شرمى سرمايه داران حدى ندارد).

اما کارگران اعلام کرده اند که به اين تغيير ساعت کار رضايت نميدهند. ظاهرا مدير ايران خودرو ساعت کار را يک ساعت و ربع کاهش داده است. يعنى از ده ساعت و چهل و پنج دقيقه در روز به نه ساعت و نيم کاهش داده است. اما کارگران ميگويند اين به اصطلاح کاهش اولا از ساعت اضافه کارى اجبارى صورت گرفته و ثانيا به جاى آن زمان صرف چاى و استراحت وسط کار را حذف کرده اند. بنا به گفته کارگران که در رسانه هاى حکومتى منعکس شده مديريت تغيير ساعت کار را بر اساس منافع شرکت تنظيم کرده و نه منافع کارگران. بنا به اين گزارشها کارگران ميگويند "فشار کار حتى از قبل هم بيشتر شده است و نمايندگان کارگران بايد در تصميم در اين مورد دخالت کنند.

وقتى به شرايط کار ايران خودرو نگاه ميکنيم، بنحو باورنکردنى اى برده وار و ستمگرانه است. محکوم کردن بيست هزار کارگر صنعتى به اين که اجبارا روزى سه چهار ساعت اضافه کارى کنند، و فشار کشنده کار را بپذيرند تکان دهنده و تاسف بار است. ميتوان و بايد اين وضعيت را سريعا تغيير داد. مرگ تراژيک و ناگوار پيمان خسرو زاده شيپور مبارزه اى فورى و بى امان را براى تغيير جدى اين شرايط بصدا در آورده است. تا همينجا کارفرما يک عقب نشينى سمبليک را پذيرفته است. با وجود اينکه آمار و ارقام گوياى اينست که بخش زيادى از کارگران ايران خودرو را از چند سال پيش به کارگر قراردادى تبديل کرده اند، و اين کارگران از نظر حقوقى و رسمى وضعيت شکننده اى دارند، اما بايد مطمئن بود که فضاى سياسى موجود در ايران به کارفرما و حکومت اسلامى اجازه عقب راندن مبارزه بخش متحدى از کارگران را با استفاده از چنين اهرمهايى، نميدهد.

خواستهايى که بايد بر آن تاکيد کرد روشن است. لغو اضافه کارى اجبارى، افزايش دستمزدها و لغو قراردادهاى فردى و موقت، و استخدام رسمى و دائمى کارگران در چارچوب قرارداد جمعى، فورى ترين خواستهاى کارگران است. کارگران ايران خودرو بايد مطمئن باشند که مبارزه آنها براى دست يابى به شرايط انسانى تر و بهبود جدى شرايط کار، با پشتيبانى وسيع کارگران و مردم هم در ايران و هم در سطح جهان همراه خواهد بود. اين چنين پشتيبانى اى تضمين شده است. و اين پشتيبانى يک تضمين جدى براى پيروزى مبارزه کارگران خواهد بود.

از دل اين مبارزه است که ميتوان در عين حال يک گام اساسى در زمينه تشکل کارگران نيز پيش رفت و اتحاد موجود بين کارگران را به مبنايى براى متشکل تر شدن کارگران تبديل کرد. در حاليکه اکنون فضاى اعتراضى بالايى در کارخانه حاکم است ميتوان ميخ مجمع عمومى کارگران را کوبيد و آنرا به مرجع نمايندگى همه کارگران تبديل کرد که تمام تصميمات و خواستها و اعتراضات از کانال آن ميگذرد. کارفرما بايد خود را با مجمع عمومى کارگران طرف ببيند و اين نهاد را برسميت بشناسد.