اول ماه مه ١٣٨٢ و رسانه ها

 اسدگلچينى

در مراسم اول ماه مه کارگران در تهران يکى از سخنرانان، سخنرانى خود را اينگونه تمام کرد: "ما کارگران جز زنجيرهايمان (زنجير هاى پايمان) چيزى از دست نميدهيم. کارگران جهان متحد شويد"

تعجبى ندارد که سايت ها و رسانه هاى فارسى زبان "مستقل" هم در مورد مراسم ها و تحرک اميد بخش کارگران چيزى نگفتند و اما همين ها مراسم ٥٠٠ نفره خانه کارگر و ديگر تحرکات اين نهاد ضد کارگرى را دقيقا به منظور سد کردن مراسم و تحرک راديکال کارگران در روز ١٠ ارديبهشت با آب و تاب منعکس کردند. "وجدان" ژورناليستى شان اجازه نداد حتى براى حفظ ظاهر هم شده به مراسمها، قطعنامه ها و بيانيه کارگران اشاره اى هم بکنند.

براى رسانه ها و جرياناتى که هر سرفه منتظرى را بسرعت منعکس کرده و برخى هم همزمان غش ميکنند، آنچه که براى ايسنا و خانه کارگر در اولويت بوده، اهميت دارد. شايد هم "حق" دارند. مگر نه اينست سخنگوى جنبش خود و متعلقات آن جنبش اند. آنجا هم که بحث کارگر و جنبش کارگرى پيش ميايد و مجبورند چيزى بگويند به ايسنا و خانه کارگر و شاخه کارگرى "جمهورى اسلامى" آنهم در دوره "پرزيدنت" خاتمى "اصلاح طلب" مراجعه ميکنند. منفعتشان چنين ايجاب ميکند. اما طفلکى ها مشکلشان از اينجا شروع ميشود، سانسورشان فايده اى ندارد. رسانه و سايت و راديو وتلويزيون و جريان و حزب متعلق به کارگر و مردم و متعلق به جبهه حقيقت و راديکال وجود دارد و ناکام از سانسورشان، فقط خود را سبک ميکنند.

کارگران و مردم و هر انسان آزاديخواهى که امکانش را داشته و جوياى حقيقت روز کارگر امسال بوده قاعدتا به رسانه ها و سايت و اطلاعيه ها و ادبيات حزب کمونيست کارگرى ايران مراجعه کرده است و تحرکى متفاوت از خيمه شب بازى خانه کارگر را مطلع شده است. بگذاريد يکبار ديگر مرورى کوتاه بکنيم و ببينيم در روز اول مه امسال در ميان کارگران ايران چه گذشت.

روز هاى قبل از اول ماه مه در شهرهاى ايران کشمکش زيادى بين کارگران و رژيم و اياديش در جريان بود. خانه کارگرى ها و ساير مقامات رژيم ميخواستند اين روز را از کارگران بگيرند و رژيم، عوامل مزدور خانه کارگر را بسيج کرد تا با دلقک بازى اين نقشه را به اجرا درآورند. آنها هر چه در توان داشتند، بکار انداختند. زور زدند و بسيج کردند، با تهديد و فشار هم نتوانستند براى مراسم هاى دولتى و خانه کارگرى نيروى قابل ملاحظه جمع کنند. مفتضحانه از کارگران شکست خوردند و حتى در تهران و در همان مراسم مرکزيشان نتوانستند از فشار و اعتراض تعدادى از کارگران حاضر مصون بمانند. خانه کارگر و عاملين رژيم در ميان کارگران ماموريت داشتند که قطعنامه دولت و سرمايه داران را به کارگران بقبولانند. تحريم قاطع مراسمشان از جانب کارگران برنامه شان را نقش بر آب کرد.

در جبهه مقابل دولت و سرمايه داران، از جانب کارگران در تهران و کرج، سنندج و کرمانشاه، بوکان و سقز و تبريز و پاوه و مهاباد اول ماه مه گرامى داشته شد. شگردهاى خانه کارگر و عوامل رژيم و فشار و تهديداتى مانند اخراج از کار و زندانى کردن فايده اى نداشت. محدوديتهايى را تحميل کردند اما نتوانستند مانع ايجاد کنند کارگران با درايت و هوشيارى مراسم و جشن ماه مه را برگزار کردند. سخنرانى ها و قرائت قطعنامه ها و بيانيه هاى کارگرى و راديکال صادر شد. شعر خوانى، رقص، شادى، جشن و چراغانى محيط کارگاه و کارخانه جلوه هاى ديگر مراسمها بود. ارتباطات فعالين مراکز مختلف کارگرى و شهرهاى مختلف با هم و بوجود آمدن و محکم کردن شبکه گسترده مبارزاتى در ميان کارگران معناى ديگرى به مراسمهاى امسال بخشيد. کارگران در سخنرانى ها ى خود سرمايه دارى و مصيبت هايش را به نقد کشيدند. آمريکا را به خاطر حمله به عراق محکوم کردند و خواستهايشان را طرح کردند. همبستگى کارگرى و مطالبات سياسى و اقتصادى راديکال را در قطعنامه و بيانيه ها منتشر کردند. در مراسمها و پلاتفرمهاى خود اعلام کردند سرمايه دارى راه حلى براى جامعه نيست و بايد سرنگون شود و خواهان جامعه اى آزاد و برابر شدند. به اين ترتيب در روز جهانى کارگر، کارگران عليرغم همه محدوديتهايى که برايشان از جانب دولت و خانه کارگر فراهم شد، مراسم هاى مستقل خود را تا جايى که توانستند برگزار کردند. خانه کارگر در کمال آرامش و آزاد و با همه امکاناتش چند صد نفر را جمع کرد و کارگران در شرايط خفقان و استبداد و گرو گرفتن زندگيش هزاران نفر را در روز جهانى کارگر در مراسمهاى خود جمع کردند و حرف خودشان را زدند. اگر زور سرنيزه و زندان و کشتن مانع نشود کارگران تجمعات کنونى خود را در مقياس صدها هزار نفرى برگزار خواهندکرد. و آن روز دور نيست.

اين شمه اى کوتاه از آن چيزى بود که گذشت و مردم علاقمند ميتوانند جزئيات اخبار و مراسمها و قطعنامه و بيانيه کارگران در اول ماه مه ٨٢ در ايران را در انترناسيونال هفتگى و سايت روزنه مطالعه کنند.

در خاتمه يادآورى ميکنم مارکس و منصور حکمت و ايده و پوسترهايشان محدود به تظاهرات خيابانى در لندن و کلن و استکهلم و اسلو نماند، بلکه در سخنرانيهاى اول ماه مه در تهران و شهرها و در قطعنامه هاى کارگران در شهرهاى کردستان بازتاب يافت. اين يک دستاورد و پيشروى بزرگ جنبش کمونيسم کارگرى است.

٣ ماى ٢٠٠٣

١٣ ارديبهشت ١٣٨٢

agolchini@yahoo.com