اول ماه مه قابل تغيير نيست!

زنده باد "بهشهر"

 اسد گلچينى

چند روز به اول ماه مه مانده است و کشمکش سختى در ميان کارگران و مزدوران خانه کارگر ، شوراهاى اسلامى رژيم و وابسته هاى اينها در جريان است. يکى از اين موضوعات مورد بحث انتقال اول ماه مه امسال به روز ١٠ ارديبهشت است. اينها تصميم گرفته اند و اعلام کرده اند که روز کارگر را در ١٠ ارديبهشت برگزار خواهند کرد و با استفاده از امکانات خود در تلاش براى متقاعد کردن کارگرانند. اما کارگران به اين خواست گردن نميگذارند. اول ماه مه روز هويتى کارگران در دنيا ست. پادوهاى سرمايه داران ميخواهند اين روز را دور بزنند. گويا امسال اين روز مصادف با روزى مذهبى است. اين بار با اين بهانه ميخواهند اول ماه مه را از کارگران بگيرند. ميخواهند به جاى مراسم و جشن هاى کارگران و مردم مبارز، سايه مراسم مذهبى و روزى سياه و وحشت را بر اول مه هم بکشند.

خانه کارگر همزاد جمهورى اسلامى است و همواره ابزار و ارگانى براى به انحراف کشيدن و کنترل مبارزات کارگرى براى رژيم بوده است. در همين راستا و جهت، آنها امسال اول ماه مه را به ١٠ ارديبهشت انتقال داده اند و کارگران را به تجمع در اين روز فراخوان داده اند.

بديهى است که کارگران مبارز به اين فراخوان و به اين سياست ارتجاعى تن نميدهند. بايد خانه کارگر را بيش از بيش رسوا کنيم و اول ماه مه روز جهانى کارگر را به روز حضور کارگران در ميدان مبارزه براى اتحاد بين المللى و مبارزه متحد بر عليه اين شرايط و عليه اين نظام تبديل کنيم. کارگران نبايد اجازه بدهند که روز اول ماه مه به روزى در ادامه روزهاى سياه و وحشتناک براى جامعه تبديل شود. روز کارگر بايد روز مراسم ها و جشن کارگران باشد. روز نويد رهايى جامعه از چنگ حاکمان سرمايه و همه ظواهر ارتجاعى آن باشد. اول ماه مه روزى براى قدرت گيرى و قدرت نمايى طبقه کارگر و همه مردم آزاديخواه جهان، روز به صدا در آوردن ناقوس نابودى سرمايه دارى و روز اتحاد جهانى کارگران است، بايد اين روز را جشن گرفت. روز اول ماه مه به روزى جاافتاده در جنبش کارگرى ايران تبديل شده است. کارگران ايران در طول حيات جمهورى اسلامى هيچگاه به چنين حقه بازيها و کلاه بردارى هايى تن نداده اند. خمينى هم ميخواست اين روز را از ايام سال پاک کند و همه روزها را روز کارگر خواند. اما نتوانست. اگر در دوران بسيار سياه و سراسر اعدام و کشتار و جنايت خمينى کارگران به اين تن ندادند و توى دهن خمينى زدند. امروز در شرايط قدرتمندى جنبش مردم و کارگران براى سرنگونى اين رژيم، خانه کارگر مزدور که چنين تغييرى را پيش کشيده است بايد بيش از بيش رسوا شود. خانه کارگر با اين تصميم ميخواهد اول ماه مه امسال را آنهم در شرايطى که شاهد جنب و جوش بيشترى در ميان کارگران هستيم به آرامى و بى دردسر از سر بگذراند. کارگران وحزب کمونيست کارگرى اين اجازه را به آنها نخواهند داد. آنها ميدانند که "بهشهر" نمونه کوچکى از جنبش عظيم کارگران و مردم ايران است. ميدانند "شکم گرسنه ايمان ندارد" ميدانند که ٢٤ سال است با استثمار وحشيانه و مزد ناچيز بخور و نمير و سرکوب و زندان و اخراج کارگران و مردم را نگه داشته اند. جنبش و جوش اعتراضى در ميان کارگران از هم اکنون آنها را به تکاپو انداخته و ميخواهند راهى بيابند تا مبادا اول ماه مه به روز اعتراض کارگران براى پى گرفتن خواستهايشان و به روز اتحاد آنان تبديل شود. خانه کارگر و شوراهاى اسلامى در خلاء وجود تشکل هاى واقعى کارگرى ومحروميت کارگران از حق تشکل و با تلاش براى کنترل رهبران و فعالين کارگرى و شناسايى و کنار زدن آنها، اميدوارند بتوانند دستى داشته باشند و چنين تصميماتى را به پيش برند. اما کارگران مبارز قطعا به اين کلاهبردارى تن نخواهند داد و آنها را رسوا خواهند کرد. روز ١٠ ارديبهشت روز اعلام شده از سوى خانه کارگر و شرکا به روز اول ماه مه روز جهانى اتحاد کارگران ربطى ندارد. اول ماه مه (برابر با ١١ ارديبهشت در ايران) روز جهانى کارگر است. نه يک روز زودتر و نه يک روز ديرتر. اين حکم و تصميم بين المللى کارگران است و کسى نميتواند آنرا تغيير دهد و بر روى آن خاک بپاشد. خانه کارگر و شوراهاى اسلامى مختارند هر روز ديگرى را که ميخواهند علم کنند. همانطور که براى کمرنگ کردن اهميت اول ماه مه صحبت از هفته کارگر ميکنند. اما ديگر ربطى به روز اول ماه مه روزى که کارگران توانسته اند با مبارزاتشان آنرا وارد تقويم جمهورى اسلامى کنند ندارد و گوش کسى به آنها بدهکار نخواهد بود. در طول حاکميت جمهورى اسلامى و هر ساله در اول ماه مه نبض کارگران ايران با نبض طبقه کارگر جهانى زده است و اين ادامه خواهد داشت.

اول ماه مه روزى بسيار تعيين کننده در زندگى و سرنوشت طبقه کارگر و جنبش کمونيسم کارگرى در جهان و ايران بوده است و تا زمانى که اين طبقه و جنبش آن وجود دارد روز اول ماه مه روز اتحاد بين المللى براى گفتن نه به سرمايه دارى خواهد بود.

در آخر لازمست بر اين نکته تاکيد داشته باشم که اول ماه مه امسال همچنين مصادف با اتفاقات مهمى در جهان و ايران بوده است. بنابراين تجمعات و مراسم کارگرى در اين روز و قطعنامه هايى که در اين اجتماعات به تصويب ميرسند نميتواند از اين اتفاقات تاثير نگيرد.

محکوميت جنگ آمريکا بر عليه مردم عراق خواست همه انسانهاى آزاديخواه دنيا بوده است. اين جنگ و سناريوى سياهى که براى مردم وکارگران در عراق به ارمغان آوردند، دخالت گرى آمريکا براى نغيير رژيمها و سر کار آوردن رژيمهاى جنايت کار ديگرى براى مردم بايد بشدت محکوم شود. جرياناتى شبيه سلطنت طلبان که از آمريکا در اين جنگ حمايت کردند و در برابر مردم آزاديخواه دنيا قرار گرفتند و چنين خوابى هم براى ايران ميبينند بايد محکوم شوند. عراق نمونه اى از نياز سرمايه دارى امروز جهان به سرکردگى آمريکاست ( و ديگر دولتها هم اگر مخالفتى با آمريکا دارند بر سر سهمى است که ميخواهند) عراق امروز در جنگ و کشتار و قتل و جنايت و آوارگى و نابود شدن جامعه و رو آوردن گنديده ترين افکار و گرايشات يعنى قوم گرايى و اسلام سياسى گرفتار آمده است.

اين الگو از نظر طبقه کارگر ايران براى مردم در هر جاى دنيا و نيز در ايران ، بشدت محکوم است. اگر آمريکا و دولتهاى غربى دست از حمايت از جانيان و جنايتکاران حاکم در دنيا بردارند کارگران و مردم ميدانند چگونه حکومتشان را انتخاب کنند. از سوى ديگر هم اکنون شاهد جنب و جوش بيشترى در ميان کارگران و در سطح جامعه هستيم. کارگران چيت سازى بهشهر در چند روز اعتصاب وتظاهرات خود نمايشى از اراده و قدرت طبقه کارگر ايران و مردم خواهان سرنگونى اين رژيم بود. روز هايى از بيان حق طلبى در برابر رژيم سرمايه داران و کارفرماهاى جنايتکارى که زندگى حدود ١ ميليون نفر از کارگران ايران را به بازى گرفته اند. اين تعداد از کارگران و خانواده هايشان از ١ تا ٢٥ ماه حقوق خود را دريافت نکرده اند. ميليونها کارگر همراه خانواده هايشان زير خط فقر زندگى ميکنند و تحت چنين شرايطى حتى تجمعات اعتراضى آنها مورد حمله قرار ميگيرد و از حق تشکل واقعى خود و حق اعتصاب محرومند. اما ديديم بهشهر صداى آزادى و رها شدن از اين بردگى مزدى بود و صداى نجات از اين نظام و اين رژيم ضد کارگرى و ضد مردمى.

اول ماه مه فرصتى است تا کارگران در سراسر ايران به کارگران بهشهر درود بفرستند، آنرا حمايت کنند و از نبردشان قدردانى کنند.

٢٧ آپريل ٢٠٠٣

٧ ارديبهشت ١٣٨٢