اول ماه مه معضل جدی دولتهای سرمایه داری است!

ايرج رضايى

 

قصد من در اينجا پرداختن به تاريخجه اول ماه مه نيست بلكه در اين نوشته ميخواهم اشاره اى به برخورد دولتها به اين روز تاريخى را داشته باشم.

اول ماه مه روز به مصاف طلبيدن صاحبان زور و ثروت و سرمايه توسط كارگران در كل دنياست. كارگران بسته به توازن قوا و راديكالیزم جنبششان و تشكل يابى اين جنبش‏ در هر كشور مطالبات اقتصادى و سياسى را در اين روز در مقابل دولتها قرار ميدهند. دولتهاى سرمايه دارى جهان به نيروى طبقاتى نهفته در اين روز واقف هستند و اين روز لرزه به اندام دول سرمايه دارى جهان مياندازد. از سر گذراندن بدون خطر يا حداقل كم خطر اين روز معضل هميشگى دولتها بوده و هست. دولتهاى سرمايه داری همواره سعى داشته اند با ترفندهاى متنوعی از بار طبقاتى اين روز بكاهند. كم نيستند دولتهایى  كه نه تنها اين روز را برسميت نميشناسند بلكه بطور وحشيانه اى هرگونه حركت كارگرى در اين روز را به خاك و خون ميكشند. از جمله اين دولتها ميتوان به دولتهای ایران و تركيه اشاره كرد. دولتهایى نظير دولت كانادا با تعطيل اعلام كردن اولين دوشنبه ماه سپتامبر بعنوان روز كارگر و دادن مجوز راهپمايى به اتحاديه هاى كارگرى در این روز, بى خاصيت كردن و بفراموشى سپردن خصلت طبقاتى اين روز را دنبال ميكنند. جالب اين است كه قالب كردن روز ديگرى بعنوان روز کارگر به كارگران در كشورى اتفاق ميافتد كه درست در چند صد كيلومترى شيكاگواین مركز تولد اول ماه مه قرار گرفته است و جالبتر اينكه اتحاديه ها سالهاست كه به اين تحقير تن داده اند.

دولتهایى مثل دولت جمهورى اسلامى ايران با تبديل روز كارگر به هفته كارگر و تقسيم ان به روز وحدت و بعيت كارگران با رهبرى و روز انتخاب كارگر نمونه و غيره سالهاست سعى در خاك پاشيدن به چشم كارگران و تبديل اين روز به مراسمى از مراسمهاى دولتى خود را دارد. دولت جمهورى اسلامى ايران سالهاست كه با اميد به بيراهه كشاندن مبارزه طبقه كارگر شوراهاى اسلامى و خانه كارگر را به جان كارگران انداخته و آنها را به پرچم دار اين گونه مراسمها تبديل كرده است. در مقابل اين تلاشهای مزورانه رژيم اسلامى، كارگران با برگزارى مراسم هاى مستقل ازمراسمهاى فرمايشى دولتى همواره روز خود را گرامى داشته اند. 

برگزارى مراسمهاى اول ماه مه در ايران تاريخچه طولانى را پشت سر دارد. تا آنجا كه به مقطع انقلاب 1357 برميگردد كارگران بعد از پيروزى انقلاب 1357 تا سال 1360 مراسمهاى با شكوهى را در روز اول ماه مه برگزار ميكردند. بعداز1360 حکومت اسلامى با تعرض‏ به دست آوردهاى انقلاب و قتل عام كمونيستها و فعالين عرصه جنبش‏ كارگرى برگزارى مراسمهاى علنى اول ماه مه را نيز به تعطيلى کشاند.

با وجود تمام خفقان و  شكنجه و كشتار طبقه كارگر ايران طى چند دهه حكومت اسلامی، کارگران در ايران هر ساله مراسمهاى اول مه را مستقل از مراسم دولتى را به طرق مختلفى بسته به موقعت و شرايط ممكن بر پا كرده اند. در طى سالهاى 1360 تا 1370 رهبران عملى كارگران با جمع شدن در پاركها و هديه گل و صحبت وشعرخوانى و جش و یا گزاشتن برنامه های کوهنوردی  نقطه آغازی دوباره برای برگزارى اول ماه مه را بنيان گذاشتند. هر ساله پيشروان جنبش‏ كارگرى براى برگزارى اين روز از ماهها قبل تدارك ميبينند. از جمله مراسمهایى  كه در اوج خفقان و سركوب برگزار گرديد ميتوان به مراسمهایى كه از طرف اتحاديه صنف فلز كار و مكانيك تهران با حضور چند صد نفردر سالهای 1372 و1373 و يا مراسمهاى اول ماه مه در كردستان و كرج و شهرهای دیگر برگزار گردید اشاره كرد. كارگران در هرشرايطى با برگزارى مراسمهاى مستقل از دولت نشان داده اند كه دولت نميتواند با هیچ حيله اى این روزشان را از آنها بگيرد.

كارگران ايران با برگزارى اول ماه مه مخصوصا در چند سال اخير دولت جمهورى اسامى ايران را به مصاف طلبيده اند و در بيانيه هايشان اعلام كرده اند كه سرمايه دارى جواب اين دوران نميتواند باشد. كارگران در مطالباتشان از برابرى حقوق زن و مرد سخن گفته اند، افزايش‏ دستمزد و لغو كار قراردادى را درخواست كرده اند، دولت آمريكا را به خاطر حمله به عراق محكوم كرده اند.

امسال در حالى به پيشواز اول ماه مه ميرويم كه از يك طرف دولت با تحميل كار قراردادى، پرداخت نكردن حقوقهاى معوقه، پایین نگاهداشتن دستمزدهاو بيكارسازيها نان شب كارگران را به گرو گرفته است و از طرف ديكر كارگران با اعتصاباتشان، با تظاهرات و جاده بستنهاشان، با حمايتهايشان از اعتراضات و اعتصابات همديگر در ديگر بخشهاى كارگرى و جديدا با طومار نويسى و امضا جمع كردنهاشان براى افزایش حداقل دستمزد به 450 هزارتومان و امضاو حمايت چندين هزار نفره از اقدام كميته پيگيرى ايجاد تشكلهاى آزاد كارگرى جنبش‏ كارگرى ايران را وارد فاز تازه اى از مبارزه خود كرده است.

در همين اول ماه مه سال پيش‏ تهران و كرج، بوكان و سقز، تبريز و پاوه و سنندج وكرمانشاه گردهمايهای با شكوهى را شاهد بوده ايم كه خود نشان از خيزش‏ طبقه كارگر ايران براى بدست گرفتن روزخود، نشان از پيشروی همبستگى و اتحاد در میان طبقه كارگر ايران ميباشد.

بخش‏  پيشرو طبقه كارگر در روز اول ماه مه امسال ميتوانند جنبش‏ اعتراضى وسیعى را حول خواست لغو كار قراردادى، خواست  پرداخت حقوقهاى عقب افتاده و مخصوصا خواست افزايش‏ حداقل دستمزد به 450هزارتومان را به ميدان بياورند. فعالين اول ماه مه از هم اكنون بايد در مجامع عمومى كارخانه هايشان، در محل زندگيشان و هر مكانى كه مردم جمع هستند بحث افرايش‏ حد اقل دستمزد را جا بياندازند و خود را براى برگزارى هرچه با شكوهتر روز كارگر اماده كنند.