kargar_komonist@yahoo.com

پنجشنبه،  ۸  ارديبهشت ۱۳۸۴  -  ۲۸ آوريل ۲۰۰۵

 کارگر کمونيست   ۸

 

جنبش ۴۵۰ هزار تومان!

ياشار سهندي

 
  جنبش کارگری در ایران روز به روز میرود که نقش تاریخی خود را ایفا کند و مهر خود را بر تحولات جامعه بکوبد. در خواست 450 هزار تومان حقوق یکی از آن اقدامات مهمی است که این جنبش برداشته و نشان از تعرض این جنبش است بر سرمایه و شایسته بیشترین حمایت از جانب جامعه است.

تاکنون درخواست همیشگی این طبقه تعیین حقوق بر اساس افزایش تورم بوده است. و دولت هم همیشه بر اساس نرخ تورمی که خود اعلام میکرده حقوق ها را بالا میبرده و با این توجیه که هرگونه افزایشی بار مالی زیادی بر دولت دارد و باعث گرانی اجناس میشود تا آنجا که امکان داشته کمترین و بهتر بگوییم ناچیزترین حد ممکن نرخ را برای افزایش حقوق اعلام کرده است. برای همین شرکتی مثل بنز با اشتیاق تمام میخواهد که ماشین بنز را در ایران تولید کند. نماینده این شرکت اعلام داشته که هزینه تولید سواری بنز در ایران یک سوم هزینه آن در آلمان است. این بیانگر هیچی نیست جز نرخ بسیار پایین، در حد صفر نیروی کار در ایران و این شرایط را دولت اسلام با چنگ و دندان حفظ کرده و میخواهد بکند. تعیین حداقل حقوق 122 هزار تومانی از جانب دولت چیزی نیست جز حفظ استثمار شدید کارگر تا سرمایه دار با آسوده گی به سود خود برسد.

برای حفظ این موقعیت کلیه کارشناسان به خط شده اند تا بر سر ما کارگران ایران بکوبند که ما شایسته بیشتر از این نیستیم. مدام تاکید میکنند که نرخ خدماتی که دولت در ایران عرضه میکند در سطح واقعی خودش نیست و دولت دارد به ملتش باج میدهد! آب مفت، برق مفت، نان مفت، بنزین و نفت مفت و ... خلاصه با این سوبسید ها که دولت میدهد مردم را بد عادت کرده. و بیخود و بیجهت آب وبرق مصرف میکنند، چون آرد مفتی در اختیار نانوا است قیدی ندارد که نان را با کیفیت بپزد و مصرف کننده به آنی آن را روانه سطل آشغال میکند! چون بنزین مفت است الکی در خیابانها با ماشینهایشان میچرخند و هوا را آلوده میسازند و باعث ترافیک سنگین میشوند! تا دلتان بخواهد مزخرف تحویل میدهند که همه را قانع کنند که اگر مشکلی هست تقصیر خود ماست که به مفت خوری عادت کردیم و در قبال آن کاری که نمیکنیم منتظر بیشترین رفاه هستیم! و دوباره اعلام داشتند (برای هزارمین بار) که کار مفید در ایران یک ساعت است! و از قول سازمان بین اللملی کار اعلام کردند که ما مردمی هستیم تنبل که همه اش در فکر تعطیلات و از زیر کار در رفتن هستیم!

کارشناسان فرهنگی شان (همان روشنفکران دینی) به خط شده اند تا آنجا که امکان دارد بر سر کارگران بکوبند که ما لیاقتمان بیشتر از این نیست. و فقر باعث تعالی روح انسان است. نگاه نکنید که در غرب به مادیات میپردازند و زندگی شان پوچ و توخالی است و زندگی ما با وجود شکم گرسنه پر از معنویت است!

واقعیت این است که جامعه ایران روز به روز قطبی میشود. اکنون نبرد سرمایه و کار دارد به نقطه تعیین کننده خودش میرسد و طبقه کارگر میرود که تعرض خودش را سازمان دهد. اکنون او تعیین میکند که میزان سهم او از ثروت جامعه چقدر باشد. منتظر نميماند که کارشناسان بورژوا نرخ زندگی او را تعیین سازند. این یعنی تمام تزهای کارشناسان بدرد خودشان میخورد.

جنبش ۴۵۰ هزار تومان نقظه عطفی در تاریخ مبارزات کارگران ایران است. شروع حرکتی نوین است که طبقه کارگر ایران میخواهد سرنوشت جامعه را رقم زند. این نشان این است که دیگر کارگر به کم قانع نیست که حداکثر را میخواهد هر چند که این رقم با رفاه واقعی فاصله بسیار دارد. اما این درخواست یعنی این که ما همه چیز میخواهیم، ما به عنوان تولید کنندگان ثروت میخواهیم آن را توزیع هم بکنیم.

شاید خیلی بگویند نمیشود که میگویند! دولت سرمایه با ۴۵۰ هزار تومان کنار نمیاید. نقطه اهمیت این جنبش همین است که دولت را در برابر سوال اساسی قرار داده که یا باید کنار آید یا باید به کنار رود! برای همین لازم است که از این جنبش حمایت کرد و آن را به پیش برد.

زنده باد طبقه کارگر ایران

زنده باد جنبش ۴۵۰ هزار تومان!

۱ ارديبهشت ۸۴